Każde dziecko chce być doceniane przez swoich rodziców, chwalone i nagradzane. Chce czuć, że spełnia oczekiwania, że jest akceptowane i dostrzegane. Dzieci nadpobudliwe mają duże trudności ze skupieniem uwagi na kierowanych do nich komunikatach, koncentrują się bowiem na bodźcach, które w danej chwili wydają im się najistotniejsze, jak np. tocząca się po ulicy piłka czy lecący samolot. Mają trudności z kontrolowaniem swojego zachowania, szczególnie w chwilach gdy przeżywają silne emocje – wyrażają je najczęściej poprzez płacz, krzyk, agresję. Mają problem z kontrolowaniem swojego zachowania w sytuacjach, gdy oczekuje się od nich cierpliwości, np. w poczekalni u lekarza, w sklepie, czy na placu zabaw, gdzie inne dzieci ingerują w ich zabawę. Efektem jest duża liczba konfliktowych sytuacji, zmęczenie i irytacja u rodzica, spadek samooceny dziecka. Co możemy zrobić aby ułatwić nadpobudliwemu dziecku funkcjonowanie?

  • Ustal szczegółowe zasady panujące w Waszym domu, zasady muszą być jasno sformułowane, szczegółowe, najlepiej zapisane i wywieszone w widocznym miejscu, np. w formie obrazków;

  • Zadbaj o uregulowany tryb życia – ustal stałe godziny nauki oraz czas przeznaczony na zabawę. Dziecko, które wie jak będzie wyglądał jego dzień i czego może spodziewać się w najbliższej przyszłości jest spokojniejsze.

  • Pomóż dziecku zaspokoić potrzebę ruchu. Nie krytykuj dziecka za drobne przejawy ruchliwości, np. machanie nogami pod stołem, nie oczekuj, że będzie siedziało bez ruchu na krześle. Dla nadpobudliwego dziecka to naprawdę jest bardzo trudne. Postaraj się zapewnić zajęcia ruchowe w ciągu dnia, wieczorem natomiast zachęcaj dziecko do ćwiczeń wyciszających.

  • Polecenia wydawane dziecku muszą być krótkie, zrozumiałe, jasne. Unikaj pytania o zgodę w kwestiach, gdzie dziecko i tak musi to zrobić. Zamiast „a może zapniemy kurtkę, dobrze?” powiedz „Zapnij kurtkę”. Pamiętaj – wydając polecenie przygotuj się na to jak postąpisz, gdy dziecko nie będzie chciało go wykonać. Przypominaj dziecku o obowiązujących zasadach i konsekwencjach braku wykonania.

  • Jeżeli nie jesteś pewny czy dziecko zrozumiało polecenie, poproś je o powtórzenie tego, co usłyszało

  • Pozwól dziecku na chwilę przerwy pomiędzy kolejnymi zadaniami. Trudniejsze zadania rozkładaj na etapy.

  • Stwarzaj dziecku okazje do przeżycia sukcesu, przypominaj wcześniejsze, pozytywne zdarzenia. Dostrzegaj starania i drobne sukcesy. Pamiętaj aby mówić dziecku o tym, co podoba nam się w jego zachowaniu, z czym sobie poradziło.

  • Pamiętaj, że duża ilość bodźców wokół dziecka utrudnia mu skoncentrowanie się na zadaniu. Zwróć uwagę na to, czy w pokoju dziecka, w którym ma pracować, nie ma zbyt wielu zabawek, wyłącz telewizor.

  • Nie wydawaj poleceń będąc w drugim pokoju. Podejdź do dziecka, nawiąż kontakt wzrokowy, dotknij ramienia. Używaj poleceń krótkich, zwięzłych i pozytywnych, unikaj zakazów i słowa „NIE” (np. powiedz „stój” zamiast „nie biegaj”, „usiądź zamiast „nie skacz”).

  • Koniecznie egzekwuj stopień wykonania polecenia. Nie wydawaj polecenia, jeżeli nie będziesz potrafił wyegzekwować jego realizacji, w przeciwnym razie dziecko otrzyma od Ciebie sprzeczną informację.

  • Nie zasypuj dziecka poleceniami. Staraj się kontrolować wydawane komunikaty, uważaj aby nie zapętlić się w zakazy i nakazy. W jednej chwili możesz wydać jedno polecenie.
.